Τανζανία: Papa Africa

Μέρος Α΄

Πολλές φορές είχα κατέβει ως τα σύνορα της Τανζανίας κατά μήκος της ακτογραμμής από την Κένυα. Αυτή τη φορά με έναν καλό φίλο είπαμε να μπούμε στην Τανζανία να πάμε ως την Τάνγκα, 4-5 ώρες δρόμο απ τα σύνορα, ίσως μετά να παίρναμε ένα φέρυ και να περνάγαμε απέναντι στην Πέμπα, ένα νησί δίπλα στη Ζανζιβάρη αλλά πολύ πιο ήσυχο.

Το λεωφορείο απ τη Μομπάσα έφτασε γρήγορα στα σύνορα εξάλλου ο δρόμος ήταν πρόσφατα ασφαλτοστρωμένος. Καθυστέρηση στα σύνορα, διαδικασίες, διαβατήρια, σφραγίδες, βίζα 50$ – έστω κι αν θες να μείνεις μόνο μια μέρα -, λίγα φιστίκια, καλαμπόκι που δε μασιέται, πολλοί ντόπιοι αγοράζουν ένα αυγό… Ο αυγοπωλητής με περίσσια επιδεξιότητα και ένα κουταλάκι σου καθαρίζει το αυγό, ταχυδακτυλουργικά. Δεν το αγγίζει καν με το χέρι του, το πιάνει με ένα χαρτάκι και τσαφ τσαφ εξαφανίζει τα τσόφλια, ρίχνει αλάτι και αν θες και λίγο κατσουμπάρι – ένα μείγμα τομάτας κρεμμυδιού και λάχανου.

Όσο για το καλαμπόκι, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το γλυκό κίτρινο αμερικάνικο που έχουμε συνηθίσει. Είναι άσπρο πιο σκληρό από πέτρα, θέλει 2 ώρες βράσιμο αλλά αν πας στο χωράφι ο καλλιεργητής θα σου πει ποιος καρπός είναι πιο μαλακός…

Η συνέχεια του ταξιδιού… ο γνωστός αφρικανικός εφιάλτης. Δρόμος υπό κατασκευή που ποτέ δε ξέρει κανείς πότε και αν θα τελειώσει. Τέσσερις πέντε ώρες χορός στη σκόνη και στη λακκούβα. Στο τέλος το διασκεδάζεις γιατί λίγο η μουσική που παίζει στη διαπασών λίγο η άνεση και η αδιαφορία των συνταξιδιωτών, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι εσύ έχεις σοβαρό πρόβλημα και καλύτερα να το ξεχάσεις! Στο φινάλε φίλε μου …στην Αφρική είσαι! Η μήπως δεν ήρθες γι αυτό;

Με το που φτάσαμε στην Τάνγκα κινηθήκαμε γρήγορα προς τη θάλασσα μήπως βρούμε κάποιο φέρυ για Πέμπα. Η ζέστη, ανάμεικτη με υγρασία, δεν έδινε περιθώρια για ελιγμούς. Διασχίζοντας 2-3 τετράγωνα απ το σταθμό των λεωφορείων ήμασταν ήδη χαμένοι. Δε ξέραμε που, προς τα πού, τι και πώς. Θέλαμε και ντόπια χρήματα… Ρωτήσαμε δυο τρείς ντόπιους αλλά αγγλικά ο κόσμος δε πολυμιλάει στην Τανζανία, ωχ αδερφέ! δύσκολα τα πράματα…

Ο πιτσιρικάς στεγνός απ τη πείνα, γύρω στα 16, πιο μαύρος μάλλον απ τη βρωμιά παρά λόγω χρώματος, μας πλησίασε με αυτοπεποίθηση, μας ρώτησε που θέλουμε να πάμε αλλά δεν του δώσαμε και πολύ σημασία. Συνέχισε να μας ακολουθεί και να μας ρωτάει. Του είπαμε θέλουμε να αλλάξουμε λίγα λεφτά και να πάμε σε κάποιο δωμάτιο. Μας ανέφερε διεξοδικά όλες τις εκδοχές αλλά μάλλον ήμασταν αρκετά δύσπιστοι. Αυτός συνέχιζε το βιολί του χαμογελώντας με γλυκύτητα προς τους ταλαίπωρους τουρίστες. Στις αντιρρήσεις μου ήταν πάντα αφοπλιστικός… This is Africa papa… (Papa λένε τους μεγαλύτερους από σεβασμό) συνέχισε να λέει όταν τον ρώταγα γιατί είναι έτσι το ένα και γιατί είναι έτσι το άλλο. Για λεφτά μας πήγε κάπου που δεν αποδείχτηκε άσχημη ιδέα αλλά ήθελε να μπούμε όλοι σε ένα ταξί να μας έδειχνε τα δωμάτια. Ο papa Africa, όπως του κολλήσαμε παρατσούκλι, μας έδειξε τελικά όλες τις εκδοχές και οι περιγραφές του αποδείχτηκαν συνεπείς και οι υποδείξεις του σωστές. Ο πιτσιρικάς αποδείχτηκε πολύτιμος, μας έβγαλε από ένα σωρό μπελάδες και μας γλύτωσε από σίγουρη ταλαιπωρία. Πήρε μια πενιχρή προμήθεια για τις υπηρεσίες του, του δώσαμε κι άλλα τόσα και μας αποχαιρέτησε ευγενικά.

Τις λίγες μέρες που μείναμε στη Τάνγκα πείστηκα πως η Τανζανία είναι πιο οργανωμένο κράτος απ τη Κένυα αν και φτωχότερο. Υπήρχε στοιχειώδης ρυμοτομία, πεζοδρόμια, σχετική καθαριότητα και οι άνθρωποι αν και δε μιλούσαν αγγλικά ήταν ευγενείς και ήρεμοι. Αργότερα διάβασα πως οι Τανζανοί δεν  προέρχονται από τόσες φυλές όσες οι Κενυάτες έτσι είναι πιο ενωμένοι και προοδεύουν γρήγορα. Η χώρα είναι πολύ φτηνή σχετικά, έχει εκπληκτικά πάρκα, ωραίες παραλίες και φυσικά τη Ζανζιβάρη που έλκει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.

Μέρος Β΄

Σε λίγους μήνες βρισκόμουνα για δεύτερη φορά στη Τανζανία. Με ένα άλλο καλό φίλο θέλαμε να επισκεφτούμε το μεγάλο κρατήρα του Ngorongoro που προσφέρει φυσική προστασία σε χιλιάδες ζώα που ζουν και αναπαράγονται εκεί, εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Ακόμα θέλαμε να πάμε στη Ζανζιβάρη που ναι μεν είναι δημοφιλής ταξιδιωτικός προορισμός αλλά είναι ένα πολύ ζωντανό νησί γεμάτο ιδιαίτερη μουσική, εκπληκτικό φαγητό και απίθανα τοπία. Το γεγονός πως για αιώνες ήταν το κέντρο του δουλεμπορίου της ανατολικής ακτής και κομβικό σημείο για το εμπόριο των Αράβων έχει σημαδέψει ανεξίτηλα το μέρος και η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να εντυπωσιαστώ τόσο από ένα πολύ τουριστικό τόπο της Αφρικής.

Το ταξίδι με το Νίκο ήταν πολύ ιδιαίτερο. Είχε πολύ θετικό κλίμα ακόμα και στα δύσκολα, ήμασταν πάντα κεφάτοι και οι μέρες κύλησαν γρήγορα όσο και χορταστικά. Μετά το νησί γυρίσαμε στο χαοτικό Dar es Salam και πήραμε ένα λεωφορείο προς Κένυα. Δεν μπορούσαμε να πάμε κατευθείαν εκεί γι αυτό θα έπρεπε να μείνουμε Tanga η να βρούμε κάποιο μέσο να συνεχίσουμε από κει για Κένυα.

Οι 6-7 ώρες μέχρι τη Tanga περάσανε σχετικά γρήγορα και με το που φτάσαμε στη πόλη βιαστήκαμε να βρούμε κάποιο λεωφορειάκι που θα μας πήγαινε Κένυα. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να μείνω πάλι στη πόλη αυτή, δε ξέρω για ποιο λόγο μιας και δε προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο όμως βρεθήκαμε κυκλωμένοι από ένα σωρό καλοθελητές που θα μας κάνανε όποια χάρη θέλαμε και θα μας παγαίνανε όπου θέλαμε κλπ κλπ. This is Africa papa σκέφτηκα και χαμογέλασα παρά τη κούραση…

Γυρνώντας το κεφάλι μου και κάνοντας λίγα μέτρα πιο πίσω, τα μάτια μου συνάντησαν εκείνα του πιτσιρικά. Η έκπληξη μου ήταν θαρρώ τεράστια, δε ξέρω γιατί και αυθόρμητα αγκάλιασα εκείνο το παιδί λες και ήταν ένας καλός φίλος απ τα παλιά! Και φυσικά ήταν!

Με ρώτησε που ήθελα να πάω αλλά του είπα ότι είχα ήδη βγάλει εισιτήριο με ένα λεωφορειάκι και θα έφευγα σε λίγο. Έδειξε να απογοητεύεται αλλά και η δική μου απογοήτευση ήταν μεγάλη, ήθελα να μείνω!  Έπιασα απ τη τσέπη κάποια χρήματα και τα ’βαλα στη χούφτα του. Το παιδί έδειχνε πολύ πιο αδυνατισμένο απ τη προηγούμενη φορά που δεν απείχε μεγάλο διάστημα.  Τον ρώτησα γιατί είναι έτσι και χαμογελώντας μου είπε ότι πείναγε… πείναγε σχεδόν μόνιμα… και δεν υπήρχε δουλειά κάθε μέρα…ποια δουλειά αλήθεια; Ψάχνοντας κάποιο δύσπιστο τουρίστα να του δώσει πληροφορίες για την μικρή αδιάφορη πόλη που ζούσε, με αντάλλαγμα λίγα σελίνια για να φάει μισή μισοβρασμένη ρόκα… This is Africa papa…

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

2 Σχόλια

  1. Ο/Η γεωργιοσ koutlakis λέει:

    πολύ ωραία και μας δώσατε την εντύπωση ότι περάσατε καλά
    μακάρι έτσι να είναι Πάντα
    εγώ θέλω να ρωτήσω όμως εγώ που θα πάω για παραμονή περίπου ένα μηνά για να εργαστώ εκεί για εκμάθηση στους πλοηγούς του λιμανιού dar el salamma τι θα με συμβουλεύατε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *